Fstab to plik konfiguracyjny znajdujący się w katalogu /etc, który zawiera informacje na temat montowania urządzeń podczas uruchamiania systemu. Plik ma tzw. budowę sekwencyjną, poszczególne opcje oddzielone są spacją lub tabulatorem.
Przykład zawartości /etc/fstab:
Każdy wiersz tego pliku składa się z 6 kolumn. Poniżej znajduje się opis poszczególnych kolumn:
1) Kolumna pierwsza przedstawia urządzenie do zamontowania. W naszym przypadku są to tak naprawdę linki symboliczne do urządzeń /dev/sda* Potwierdza to wynik polecenia ls –la widoczny poniżej:
2) Punkt montowania urządzenia z kolumny 1
3) System plików (auto – wykryj automatycznie)
4) Dodatkowe opcje montowania. Przykłady: noexec – zapobiega uruchamianiu plików wykonywalnych, ro – zamontowanie systemu plików tylko do odczytu, rw- montuje partycje w trybie Read-Write, nosuid- nie uwzględnia bitów SUID, SGID w przypadku pliku wykonywalnego, defaults – opcje domyślne (rw, suid, dev, exec, auto, nouser, async), auto/noauto – określa, czy partycja ma być montowana automatycznie przy starcie, acl-obsługuj rozszerzoną listę dostępu (ACL). Opcje można łączyć oddzielając je przecinkiem np: defaults,acl (zostaną zastosowane opcje domyślne + dodatkowo acl).
5) Parametry dla programu dump (archiwizator partycji). Wartość 1 system będzie odmontowany przed archiwizowaniem, 0 – nie musi być odmontowany przed archiwizacją.
6) Wskazuje na kolejność sprawdzania przez demona fsck (sprawdzającego ew. wykryte błędy dysku podczas uruchamiania systemu). Przyjmuje wartość 0, 1 lub 2. Główny system plików / powinien mieć wartość 1, zaś inne systemy 2. Jeżeli jest 0 dany system nie jest sprawdzany przez fsck (jak w powyższym przykładzie swap).